Η Βοιωτία αναφέρεται επίσης ως γενέτειρα του θεού Διόνυσου και του ήρωα Ηρακλή.

Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

H πιο επικίνδυνη διαδήλωση για το παρακράτος είναι η "μη διαδήλωση". Η διαδήλωση μέσα από το σπίτι. Απλά, αυτή η ανώτατη μορφή διαδήλωσης απαιτεί αναλόγου επιπέδου γνώση.

Η ελληνική κοινωνία έχει πραγματικούς εχθρούς, που την εκμεταλλεύονται πραγματικά. Ποιοι είναι οι εχθροί της; Αυτοί, που τη λεηλάτησαν. Αυτοί, που διεφθάρησαν και έφτασαν την κατάσταση στο απροχώρητο. Αυτοί, που της έκλεψαν τα χρήματα στο χρηματιστήριο. Αυτοί, που της έκλεψαν τον δημόσιο πλούτο μέσα από προμήθειες. Αυτοί, που ξεπούλησαν το δημόσιο κεφάλαιο στους ξένους. Αυτοί, που μοιράστηκαν μεταξύ τους το δημόσιο κεφάλαιο, έστω και μέσω μοναστηριών. Αυτοί, που τους κλέβουν καθημερινά με πάσης φύσεως "φακελάκια". Αυτοί, που άδειασαν τα ασφαλιστικά ταμεία. Αυτοί, που τους "δουλεύουν" από κοινού, παριστάνοντας τους πολιτικούς αντιπάλους και εναλλάσσονται στην εξουσία, κάνοντας διαρκώς τα ίδια πράγματα. Αυτοί, που βολεύουν τα παιδιά τους εις βάρος των παιδιών όλων των άλλων. Τέλος, αυτοί, που τους επιτρέπουν να κάνουν όλα αυτά τα παράνομα που κάνουν, χωρίς να επεμβαίνουν. Αυτοί, που τους δικάζουν άδικα. Αυτοί, που τους δικάζουν με βάση τα δικά τους συμφέροντα και όχι με βάση τον νόμο.
Τι είναι όλο αυτό που περιγράφουμε; Η εικόνα του παρακράτους. Η εικόνα μιας συμμορίας, η οποία έχει διαβρώσει το σύνολο της κρατικής εξουσίας, προκειμένου να εκμεταλλεύεται την ελληνική κοινωνία. Η "παραπολιτική" εξουσία, η οποία ελέγχει τα δύο μεγάλα κόμματα και άρα τις δύο από τις κυρίαρχες εξουσίες. Η "παραϋπηρεσιακή" εξουσία, η οποία ελέγχει τον διεφθαρμένο κρατικό μηχανισμό και μοιράζει κατά βούληση εξουσία και πλούτο στα δικά της "παιδιά". Η "παραδικαστική" εξουσία, η οποία επιτρέπει σε όλους αυτούς να λειτουργούν όπως λειτουργούν, χωρίς να κινδυνεύουν με τιμωρία. Χωρίς να κινδυνεύουν από τον νόμο, ο οποίος αφορά μόνον τους υπόλοιπους Έλληνες. Άρα, ποιος είναι αυτός ο οποίος "χτυπά" αλύπητα τους Έλληνες; Το παρακράτος. Το παρακράτος των κληρονομικών ηγετών, των δημοσία δαπάνη εκατομμυριούχων διαπλεκομένων και των εύρωστων δικαστικών. Το παρακράτος, που, για την ασφάλειά του, ταΐζει και έναν ολόκληρο στρατό μικροδιεφθαρμένων υπηρεσιακών παραγόντων.
Αυτοί "χτυπούνε" εδώ και δεκαετίες αλύπητα τους Έλληνες. Τους "χτυπούνε", μέχρι που τους έφτασαν στο σημερινό έσχατο σημείο της αντίδρασης. Ποιους μισούν τώρα οι Έλληνες; Το "γάντι" του κράτους, το οποίο ελέγχεται από το παρακράτος. Το ένστολο και άρα απόλυτα ορατό μέρος της εξουσίας. Την αστυνομία. Την αστυνομία των φουκαράδων των 700 ευρώ. Αυτοί γίνονται το κόκκινο "πανί" για την ελληνική κοινωνία και εναντίον αυτών στρέφεται. Το ακόμα πιο τραγικό είναι ότι το "πανί" αυτό δεν αιωρείται. Δεν το διαπερνάς χωρίς κόστος, ώστε να καταλάβεις γρήγορα και ακίνδυνα ότι δεν έχει νόημα να το μισείς. Το "πανί" αυτό δυστυχώς είναι αναρτημένο σε έναν "τοίχο" και αυτός ο οποίος του επιτίθεται κινδυνεύει να χτυπήσει άσχημα. Γιατί; Διότι μισεί κάτι το οποίο το έχει ανάγκη. Βρίζει τον ίδιο αστυνομικό, τον οποίο την επόμενη μέρα θ' αντιμετωπίσει ως "σωτήρα" απέναντι σε έναν δολοφόνο, κλέφτη ή βιαστή.
Μισεί κάτι το οποίο το έχει ανάγκη η κάθε κοινωνία, για να λειτουργήσει με τον τρόπο με τον οποίο προβλέπεται. Δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία χωρίς αστυνομία. Άρα, το να τη μισείς και να της επιτίθεσαι είναι σαν να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Είναι σαν να γίνεσαι "σκύλος", που κυνηγάει το "γάντι" αυτού που τον εκμεταλλεύεται. Αυτό είναι το ευφυές του σχεδιασμού του παρακράτους. Ερεθίζουν τον λαό, χτυπώντας τον με το "γάντι" της αστυνομίας, αλλά και όταν αναγκαστούν να το παραδώσουν στη μήνη του, γνωρίζουν ότι δεν μπορεί να το καταστρέψει και άρα είναι θέμα χρόνου να το ξαναχρησιμοποιήσουν. Δεν ρισκάρουν το παραμικρό. Σώζονται από ένα πεταμένο "γάντι" και όταν το χρειαστούν θα το ξαναπάρουν πίσω ακόμα πιο δυνατό. Αφήνουν την αστυνομία έρμαιο της μήνης του λαού μέχρι να ξεθυμάνει, προκαλώντας την αναρχία. Όταν η αναρχία θ' αρχίσει πραγματικά να απειλεί τον λαό, θα επανέλθει η αστυνομία να επιβάλει την τάξη και άρα θα επανέλθει "αναβαπτισμένη" και πιο πολύτιμη από ποτέ.
Την αστυνομία, ως λαός, ποτέ δεν την πολεμάς απευθείας. Ως λαός πολεμάς τα αφεντικά της, για να μην τη χρησιμοποιούν με τον τρόπο που τους βολεύει. Η αστυνομία είναι ένα "εργαλείο". Το "εργαλείο" δεν το πολεμάς. Το "εργαλείο" με τον πόλεμο μπορείς μόνον να το καταστρέψεις …και κάποια "εργαλεία" είναι τόσο πολύτιμα, που δεν θα αφεθείς ποτέ να τα καταστρέψεις. Δεν σε συμφέρει εσένα τον ίδιο να τα στερηθείς ως κοινωνία. Τι σημαίνει αυτό; Ότι, όλα όσα βλέπουμε σήμερα να συμβαίνουν, είναι άνευ λόγου και ουσίας. Συγκρούονται κάποιοι στους δρόμους με την αστυνομία. Γιατί; Για να την νικήσουν; Τι θα κερδίσουν από τη νίκη τους; Αγωνίζονται κάποιοι για την "αλλαγή" της. Γιατί; Μπορεί να υπάρξει αστυνομία, αν λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο; Η αστυνομία είναι "εργαλείο". Πρέπει να έχει "συνοχή", "πειθαρχία" και "σκληρότητα". Πρέπει να έχει χαρακτηριστικά "εργαλείου". Διαφορετικά δεν μπορεί να λειτουργήσει. Διαφορετικά δεν μπορεί να υπηρετήσει τον πολίτη απέναντι στο εξίσου σκληρό έγκλημα. Ο "στόχος" του εσωτερικού εκδημοκρατισμού της αστυνομίας είναι ο απόλυτος ορισμός της παπαρολογίας.
Απλά πράγματα. Το "τσεκούρι", για να είναι τέτοιο, πρέπει να είναι σκληρό και δυνατό. Πρέπει να έχει δογματική "χειρολαβή" και να υπακούει απόλυτα στις εντολές αυτού που το χειρίζεται. Ο καλός άνθρωπος δεν διαφέρει από τον κακό, επειδή έχει μαλακό τσεκούρι. Ο βλάκας είναι αυτός ο οποίος κρατάει μαλακό τσεκούρι και όταν το χρειαστεί —για να επιβιώσει—, θα διαπιστώσει ότι έχει μια "ξύστρα" αρκετά σκληρή μόνον για να ξύνει τα αχαμνά του. Ο καλός άνθρωπος διαφέρει από τον κακό στο ότι δεν δολοφονεί με αυτό το τσεκούρι. Το ίδιο συμβαίνει και με τα συστήματα εξουσίας. Το πιο καλό σύστημα στον κόσμο είναι υποχρεωμένο να έχει σκληρό "τσεκούρι", εφόσον αυτό χρειάζεται για την επιβίωσή του. Από τη στιγμή που το "τσεκούρι" το έχεις ανάγκη και σου είναι χρήσιμο με τα χαρακτηριστικά του, πρέπει να γνωρίζεις τι πρέπει να κάνεις, όταν βρεθείς απέναντί του. Αν κάποιος σε χτυπάει με το "τσεκούρι", του το παίρνεις από τα χέρια. Αυτόν πολεμάς και όχι το "τσεκούρι". Δεν προσπαθείς να κάνεις το "τσεκούρι" μαλακό, για να μην σε πονάει. Δεν προσπαθείς να κάνεις χαλαρή τη "χειρολαβή", για να μην υπακούει στις εντολές του χειριστή του, προκειμένου να μην σε πετυχαίνει. Αν θέλεις να πολεμήσεις κάποιον, πολεμάς αυτόν που το χειρίζεται άσχημα. Κόβεις τα χέρια εκείνου που το χρησιμοποιεί άσχημα.
Αυτό είναι το πρόβλημα. Τους Έλληνες τους χτυπάνε με το "τσεκούρι" και αυτοί προσπαθούν ν' αλλάξουν το "τσεκούρι". Ματώνουν, χωρίς να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Δεν βλέπουν ότι το "τσεκούρι" έχει έναν χειριστή. Δεν βλέπουν τη δικαστική εξουσία, η οποία είναι ο κατά τον νόμο προϊστάμενος της αστυνομίας. Δεν βλέπουν ότι υπάρχει διαπλοκή εξουσιών και ότι η δικαστική εξουσία δεν είναι ανεξάρτητη. Δεν βλέπουν ότι η εκτελεστική εξουσία ελέγχει απόλυτα τη νομοθετική και αυτή ελέγχει τη δικαστική εξουσία. Δεν βλέπουν ότι τα κόμματα —και άρα οι κομματάρχες— ελέγχουν τα πάντα και άρα και το "τσεκούρι". Δεν βλέπουν δηλαδή ότι οι ίδιοι άνθρωποι, τους οποίους ψηφίζουν, είναι αυτοί που τους "χτυπάνε" με ένα φονικό "εργαλείο", όπως είναι η αστυνομία.
Ακριβώς, επειδή δεν βλέπουν, δεν γνωρίζουν τι να κάνουν και έρχονται σε σύγκρουση μ' αυτούς που δεν πρέπει. Ενώ έχουν δίκιο, στη συνέχεια το χάνουν. Παραβαίνουν τον νόμο και έρχονται αντιμέτωποι με το "εργαλείο" που προστατεύει τον νόμο. Αυτή είναι η παγίδα. Βγαίνεις στο δρόμο να διαμαρτυρηθείς και ξεχνάς τον λόγο για τον οποίο βγήκες. Μερικοί προβοκάτορες σε παρασέρνουν και χάνεις τον στόχο σου. Ξεκινάς να διαμαρτυρηθείς εναντίον των υπευθύνων Καραμανλήδων, Παπανδρέου και Μητσοτάκηδων, οι οποίοι αποτελούν μάστιγες για τον τόπο και τον λαό και αφού παρασυρθείς σε σύγκρουση με την αστυνομία, στη συνέχεια τους παρακαλάς να σε σώσουν από αυτήν, γιατί στο μεταξύ έχεις παραβιάσει το σύνολο των νόμων.
Όταν βγαίνεις στο δρόμο για να διαμαρτυρηθείς, την αστυνομία πρέπει να την αγνοείς. Πρέπει να φέρεσαι σαν να μην υπάρχει. Κάνεις ό,τι σου υποδείξει και δεν πέφτεις στην παγίδα της προβοκάτσιας. Δεν αφήνεις το "τσεκούρι" να φτάσει κοντά στο κεφάλι σου. Εσύ βλέπεις πάντα ως στόχο σου αυτόν που το κρατά. Αυτόν τιμωρείς με τον πόλεμο. Οι ψήφοι είναι φονικές "σφαίρες" γι' αυτόν που βαστά ένα απλό "τσεκούρι". Όταν έχεις "σφαίρες", δεν σε συμφέρει η μάχη σώμα με σώμα.
Καταλαβαίνει ο αναγνώστης τι λέμε; Κάνεις τα πάντα, για να μην δώσεις ισχύ στο "όπλο" της εξουσίας. Η εξουσία αυτά τα γνωρίζει και θα κάνει επίσης τα πάντα για να σε παρασύρει σε σύγκρουση με το "εργαλείο" της. Θα βάλει την αστυνομία, την οποία ελέγχει απόλυτα —όπως και πρέπει για την εξουσία και όπως βεβαίως ορίζει το Σύνταγμα—, να σε ωθήσει στα όρια. Θα βάλει την αστυνομία να ανιχνεύσει τα όρια της υπομονής και της ανοχής σου. Η αστυνομία θα εκφράσει αυτό το οποίο θα της δώσουν εντολή να εκφράσει. Δεν έχει δική της άποψη. Απλό "εργαλείο" είναι …Τι θέλει η αστυνομία; Διαδηλώσεις από τα πεζοδρόμια; Όλοι πάνω στα πεζοδρόμια …Τι θέλει η αστυνομία; Διαδηλώσεις, που να μην προκαλούν "ηχορύπανση"; Όλοι βουβοί στην πορεία …Τι άλλο θέλει; Να κρατάνε οι διαδηλωτές από ένα τριαντάφυλλο; Να αδειάσουν τα ανθοπωλεία της πλατείας Συντάγματος …Να βγούμε στους δρόμους με μαγιό; Κανένα πρόβλημα. Ό,τι θέλει το "όργανο".
Από τη στιγμή που το καταφέρεις αυτό, τα πάντα είναι μέσα στα πλαίσια των στόχων σου. Κάνεις ό,τι σου πουν οι άλλοι, αρκεί να μην ξεχνάς τι θέλεις να πεις εσύ ο ίδιος. Η δύναμη μιας πορείας διαμαρτυρίας είναι ο όγκος της. Μόνον ο όγκος της και τίποτε άλλο. Είναι τα εκατομμύρια των διαδηλωτών, οι οποίοι είναι ψηφοφόροι. Τα εκατομμύρια των πολιτών, οι οποίοι μπορούν να στείλουν στα σπίτια τους τούς διεφθαρμένους. Τα εκατομμύρια, τα οποία μπορούν να εξαπολύσουν μια "ομοβροντία" αντιψήφων, που μπορούν να λιώσουν το "μέταλλο" του παρακράτους. Είναι ύποπτοι αυτοί οι οποίοι δήθεν μετρούν τη δύναμη μιας πορείας διαμαρτυρίας από τη μαχητικότητα και τον δυναμισμό της. Μαχητικοί είναι οι στρατοί, οι οποίοι συγκρούονται με τους αντιπάλους τους και στη δημοκρατία δεν υπάρχει σύγκρουση. Μαχητικοί είναι οι ισότιμοι, που συγκρούονται για την επικράτηση.
Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν ούτε εχθροί, που συγκρούονται για την εξουσία, ούτε ισότιμοι, που μάχονται για την επικράτηση. Στη δημοκρατία υπάρχει ο ισχυρός, που είναι ο λαός και οι υπηρέτες του, που είναι οι εξουσιαστές. Στη διαδήλωση διαμαρτυρίας ο ισχυρός βγαίνει στο δρόμο και με την πορεία του κάνει απειλητική "δήλωση". Η "δήλωση" του ισχυρού είναι πάντα ήπια και δεν συνοδεύεται από κραυγές κι αλλαλαγμούς. Όταν ο βιομήχανος θέλει να τσακίσει έναν υπάλληλό του, επειδή δεν είναι ικανοποιημένος από αυτόν, δεν τον αρπάζει στα χαστούκια. Δεν πιάνεται στα χέρια μ' αυτόν. Του δηλώνει ότι θα τον πετάξει στο δρόμο και τον γονατίζει. Βγαίνει ο λαός στο δρόμο και ήρεμα κι απλά "δηλώνει" στον κάθε Μητσοτάκη …"Κύριε Μητσοτάκη, τελείωσες". Μετά πηγαίνει σπίτι του και περιμένει τις εκλογές, εφόσον έχει γνωστοποιήσει τις προθέσεις του και κάποιοι ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους, για να φύγουν από τη χώρα.
Αντιλαμβανόμαστε ότι η πιο επικίνδυνη διαδήλωση για το παρακράτος είναι η "μη διαδήλωση". Η διαδήλωση μέσα από το σπίτι. Η διαδήλωση, η οποία δεν επιτρέπει ούτε καν την οπτική επαφή μεταξύ λαού και "τσεκουριού". Απλά, αυτή η ανώτατη μορφή διαδήλωσης απαιτεί αναλόγου επιπέδου γνώση. "Δηλώνεις", ως λαός, ότι θα τους "καθαρίσεις" στις επόμενες εκλογές και κάθεσαι σπίτι σου, περιμένοντας αυτές να έρθουν. Αφήνεις στους δρόμους την αστυνομία να κυνηγάει το τίποτε, όπως ο σκύλος κυνηγάει την ουρά του. Κάνεις άνευ νοήματος τη συνεννόησή της με το παρακράτος. Αργά ή γρήγορα θα έρθουν οι εκλογές και τότε πραγματικά μπορείς να τους κάνεις να κλάψουν. Αν αυτές δεν έρθουν, τότε εκείνοι είναι αυτοί οι οποίοι παραβαίνουν τον νόμο και αυτό είναι ανθυγιεινό για τους ίδιους και όχι για τον λαό. Το πρόβλημα υπάρχει πάντα γι' αυτόν που παραβαίνει πρώτος τον νόμο.
Με βάση όλα αυτά αντιλαμβανόμαστε και μερικά άλλα πράγματα. Οι πιο ενθουσιώδεις και πιο μαχητικοί στις διαδηλώσεις είναι είτε πολύ βλάκες είτε πολύ προβοκάτορες. Επειδή τέτοιοι βλάκες δεν υπάρχουν πολλοί, ευνόητο είναι ότι οι περισσότεροι είναι προβοκάτορες του παρακράτους. Το παρακράτος με αυτόν τον τρόπο διαλύει τις πορείες και αποπροσανατολίζει τους διαδηλωτές, προκαλώντας τα ένστικτα των μαζών. Παρακρατικοί "διαδηλωτές" συγκρούονται με την αστυνομία, την οποία ελέγχει το παρακράτος και εκεί τελειώνουν όλα. Παρακρατικοί είναι και οι περισσότεροι "εργατοπατέρες", οι οποίοι "ενθουσιάζονται" πολύ εύκολα για τα δίκαια του λαού. Πάνω στον "ενθουσιασμό" τους θα φέρουν το "τσεκούρι" κοντά στο κεφάλι μας. Πάνω στον "ενθουσιασμό" τους θα τραβήξουν οι ίδιοι αυτό το "τσεκούρι" πάνω στο κεφάλι μας.
 http://forza-traianou.blogspot.com/2013/12/i-pio-epikindyni-diadilosi-einai-mesa-apo-to-spiti.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου